از آرزوهای محآل

سرم رو بالشت باشد و از خستگی پلکهایم روی هم بیفتد و برای مدت طولانی یک ساله ای بخوابم. آنقدر عمیق باشد که هیچ تکانی یا صدایی نتواند بیدارم کند. درست مانند یک مرده ولی یک مرده زنده. بعد هم با نور آفتابی که توی صورتم میخورد چشمانم را باز کنم و برای همیشه بیدار باشم

سیآره ی قآصدک...